Historia cukru trzcinowego

Chociaż obecnie zdajemy sobie sprawę z tego, jak niebezpieczny dla zdrowia jest cukier spożywczy, to warto przypomnieć sobie jego historię. Oto nie do końca słodka opowieść o cukrze z trzciny cukrowej.

Mieszkańcy Nowej Gwinei byli pierwszymi ludźmi na świecie, którzy poczuli smak i słodycz trzciny cukrowej. Pojawienie się pierwszych plantacji historycy szacują na 8000 rok p.n.e.

Później trzcina cukrowa powędrowała na Filipiny, a następnie do Chin i Indii. Produkowanie cukru z trzciny trwało w Indiach od 3000 roku p.n.e. Do Europy cukier trzcinowy dotarł dopiero dzięki Aleksandrowi Macedońskiemu, który podbił Indie w 327 roku p.n.e.

W Europie po raz pierwszy cukru trzcinowego spróbowano w starożytnym Rzymie. W początkach swojej popularności cukier był niezwykle drogim produktem, co więcej, stosowano go jedynie w starożytnej medycynie.

Mijały jednak kolejne lata, upadały i rozwijały się cywilizacje, a cukier zdobywał kolejnych zwolenników. Z czasem został przez smakoszy zaadoptowany jako przyprawa i środek słodzący. Nastał też czas, w którym udoskonalono uprawę trzciny. Poprawiono metody produkcji i uzyskano w ten sposób czystą, znaną nam współcześnie formę cukru.

Prawdziwą popularność cukru trzcinowego możemy zawdzięczać cywilizacji arabskiej.  W VII wieku Arabowie zaczęli rozprowadzać cukier trzcinowy w obrębie Bliskiego Wschodu. W tamtym czasie powstawały jej plantacje w Sycylii, Krecie, na Cyprze, Hiszpanii, Egipcie, Palestynie oraz Syrii.

W średniowieczu wśród krajów na Bliskim Wschodzie trzcina cukrowa stała się popularna jako słodzik. Używały go nie tylko najwyższe elity społeczne, ale również klasa średnia. W krajach Europy wciąż dominował miód, zaś cukier trzcinowy postrzegany był za produkt ekskluzywny ze względu na niebotyczną cenę.

W Renesansie ilości spożywanego cukru wśród Europejczyków były niewielkie i stanowiły mniej więcej jedną łyżkę na osobę w ciągu całego roku. Cena kilograma cukru w przeliczeniu na dzisiejszy kurs dolara wynosiła 100 dolarów za jeden kilogram cukru. Anglicy poznali smak cukru na początku XIV wieku, zaraz po nich rozsmakowali się w nim Duńczycy i Szwedzi.

Trzcina cukrowa dotarła do Ameryki za sprawą Krzysztofa Kolumba, który w 1493 zabrał ze sobą na okręt parę sadzonek trzciny. Pierwsza plantacja powstała w Santo Domingo, a kolejne z biegiem czasu opanowała cały amerykański kontynent.

To był również początek pracy niewolniczej na nowoodkrytym kontynencie. Niewolnikami początkowo zostawali dłużnicy, skazańcy oraz Żydzi, gdy nie chcieli przyjąć chrześcijaństwa za swoją religie. To smutna, gorzka karta w historii słodkiego cukru trzcinowego. 

W 1800 roku produkcję cukru na całym świecie szacowano na 250 000 ton. Już pod koniec XIX wieku cukier produkowany z trzciny stracił jednak swoją pozycje, a jego miejsce zajął cukier buraczany, który o wiele łatwiej można było pozyskać. Chociaż w 1900 roku produkcja cukru osiągnęła wartość 11 000 000 ton, to cukier pochodzący z buraków stanowił ponad połowę produkcji.

Cukier trzcinowy nadal jest stosowanym produktem spożywczym, jednak jego popularność maleje ze względu na zmieniający się styl życia mieszkańców Ziemi.

 

 

2015-04-18